Clayknot wypuszcza debiutancką EP-kę „Spacer” – zapis tego, co czuje pokolenie wchodzące w dorosłość bez mapy i bez pewności, że ktokolwiek wie, dokąd iść. To pięć utworów o zawieszeniu między tym, co minęło, a tym, co jeszcze nie nadeszło. Tytuł nie jest ozdobą: „spacer” działa tu jak filozofia – ruch jako sposób myślenia, chodzenie po rzeczywistości, żeby ją w ogóle zrozumieć. Materiał powstawał przez kilka lat jako próba złapania balansu w niepewności i świadomego oswojenia świata.

Brzmieniowo Clayknot krąży między indie rockiem, alternatywą i bedroom popem, opierając się na melancholii i szczerości. EP-kę zapowiadały single „dla motyli”, „rzeka”, „skromny dar od samotności” i „swobodnie”, a całość brzmi jak sny zapisane na starym pendrivie – z wierzchu przykurzone i lekko niewyraźne, ale w środku zaskakująco świeże i ostre.

Focus trackiem jest „Wrak” – numer napisany trzy lata temu, gdy Clayknot miała 19 lat. Punktem wyjścia był lęk przed czasem: że inni już zaczynają spełniać marzenia, a okno możliwości właśnie się zamyka. Utwór nie próbuje tego lęku „naprawić”, tylko bierze go za rękę i prowadzi przez wyścig, który urządzamy sobie w głowach: presję ambicji, głód, który nie ma jednego konkretnego celu, tylko ciągłe poczucie, że nie nadążasz. Nagrane wtedy, gdy obawy były najprawdziwsze, brzmią dokładnie tak, jak powinny.

Clayknot to solowy projekt Pauli Duduś na pograniczu shoegaze’u, bedroom popu i filmowej melancholii. Jej piosenki działają jak dźwiękowy pamiętnik: introspekcja zderzona z alternatywnym brzmieniem, niedopowiedzenie zamiast puenty. „Spacer” to pierwsze pełne przedstawienie się po czterech singlach – i jeśli wierzyć koncertowym opiniom, to debiut, który ma w sobie coś z „star material”.