1THIRTY8 – A Reckless Game
„A Reckless Game” to debiut, który już samym tytułem sugeruje zamiłowanie do ryzyka, ale zamiast bezmyślnej brawury proponuje starannie przemyślaną muzyczną konstrukcję. Australijski projekt 1THIRTY8, powołany do życia przez gitarzystę i kompozytora Karla Szulika, wyrasta z potrzeby artystycznej swobody, której nie zawsze można było dać upust w Divine Ascension, Living Through Mirrors czy UNKNWN. Tym razem ciężar metalowych riffów spotyka się z melodyjnością hard rocka, progresywnymi ambicjami i zamiłowaniem do nieoczywistych rozwiązań aranżacyjnych. Nie chodzi jednak o instrumentalną ekwilibrystykę dla samego popisu, lecz o odnalezienie równowagi między siłą uderzenia a emocjonalną komunikatywnością. Muzyka ma przypominać spacer po linie rozwieszonej nad przepaścią, gdzie każdy mocniejszy akcent może zachwiać konstrukcją, ale odpowiednio poprowadzona melodia przywraca jej stabilność. Dziesięć kompozycji, trwających łącznie niespełna czterdzieści pięć minut, tworzy zapowiedź opowieści o codziennych frustracjach, życiowych błędach, smutku i potrzebie odnalezienia własnej drogi.
Najciekawszym elementem koncepcji 1THIRTY8 pozostaje umiejętne zestawianie pozornie sprzecznych muzycznych światów. Z jednej strony pojawia się zamiłowanie do mocnych gitarowych fundamentów, dynamicznej sekcji rytmicznej i metalowej bezpośredniości, z drugiej potrzeba melodyjnego oddechu, emocjonalnych kontrastów i bardziej rozbudowanych struktur. Karl Szulik odpowiada za gitary, bas oraz instrumenty klawiszowe, natomiast wokal powierzono Emo Alaeddinowi, a partie perkusji Jamesowi Knoerlowi. Taki podział obowiązków pozwolił potraktować projekt jako autorską wizję, niepozbawioną jednak wkładu muzyków o odmiennych doświadczeniach. Udostępnione wcześniej single pokazują, że największą wartością tej formuły może być nie tyle techniczna komplikacja, ile płynność przechodzenia między ciężarem a melodyką. Riffy stanowią stalowy szkielet kompozycji, podczas gdy wokalne frazy wprowadzają bardziej przystępny, hardrockowy charakter. Progresywność nie musi oznaczać tutaj nieustannych zmian metrum i wielominutowych solówek. Znacznie ważniejsza jest swoboda w kształtowaniu dramaturgii, dzięki której utwór może zmieniać nastrój bez utraty własnej tożsamości. W takim podejściu pobrzmiewa duch klasycznego melodyjnego metalu, ale całość zmierza w stronę bardziej współczesnej, emocjonalnej ekspresji.
Otwierający album „In Vain”, zaprezentowany jako pierwszy singiel, stanowi wprowadzenie do świata, w którym ciężkie granie nie wyklucza chwytliwych motywów. Zdecydowany gitarowy charakter i melodyjna orientacja dobrze oddają założenia projektu, który chce pogodzić energię metalu z przystępnością rockowego songwriting’u. Jeszcze wyraźniejszy kontrast przynosi „Aligned Again”, kompozycja poświęcona utracie życiowego kierunku i próbie odzyskania kontroli nad własnymi decyzjami. Mocniejsze riffy zestawione z szeroko poprowadzonym refrenem nadają utworowi charakter emocjonalnego przełomu. To muzyka, w której nadzieja nie spada z nieba niczym cudowne rozwiązanie, lecz musi zostać wydarta z chaosu własnych doświadczeń. Zamiast patetycznego triumfu pojawia się przekonanie, że każda kolejna szansa wymaga odwagi, a czasem również gotowości do ponownego upadku.
Interesująco zapowiada się również tematyczna konstrukcja pozostałej części albumu. „Suffer Silence” i „Frustration Divide” już na poziomie tytułów kierują uwagę ku problemom komunikacji, wewnętrznego napięcia i emocjonalnych podziałów. „Inside A Mind”, „Chaos Control” oraz „Where Confusion Lies” sugerują natomiast bardziej introspekcyjną perspektywę, w której największe konflikty rozgrywają się nie na zewnątrz, lecz w ludzkiej psychice. Szczególnie intrygujący pozostaje tytuł „Paper Is Not A Colour”, wymykający się prostym interpretacjom i pozostawiający przestrzeń dla bardziej abstrakcyjnych skojarzeń. Finałowe „Still Breathing” i „Delusional Sin” mogą z kolei sugerować napięcie między przetrwaniem a złudzeniami, choć ostateczne znaczenie tych utworów wymaga poznania ich pełnej warstwy tekstowej. Ważnym elementem wydawnictwa pozostaje także współpraca z Simone Mularonim z Domination Studio, odpowiedzialnym za miks i mastering. Jego doświadczenie w pracy z progresywnym i melodyjnym metalem stanowi istotne zaplecze realizacyjne dla muzyki, w której poszczególne warstwy instrumentalne powinny zachować odpowiednią selektywność. Nie mniej interesująca jest oprawa wizualna przygotowana przez Jonathana. Przedstawienie błazna balansującego wysoko nad miastem doskonale wpisuje się w tytułową ideę lekkomyślnej gry. To obraz człowieka przekonanego o własnej kontroli, choć od katastrofy dzieli go zaledwie jeden nieostrożny ruch. Ta wizualna metafora nadaje całemu przedsięwzięciu dodatkowy wymiar, sugerując, że granica między odwagą a nierozsądkiem bywa niebezpiecznie cienka.
„A Reckless Game” zapowiada się jako wydawnictwo, w którym największą ambicją nie jest wymyślenie hard rocka i metalu na nowo, lecz znalezienie własnego miejsca pomiędzy ich melodyjną przystępnością a progresywną swobodą. 1THIRTY8 stawia na emocje bliskie codziennemu doświadczeniu, unikając konieczności ubierania każdej historii w fantastyczne czy monumentalne dekoracje. Ta zwyczajność może okazać się największą zaletą materiału, ponieważ frustracja, zagubienie i potrzeba rozpoczęcia wszystkiego od nowa bywają bardziej przejmujące niż najbardziej efektowna metalowa mitologia. Pozostaje jednak pytanie, czy wszystkie dziesięć kompozycji utrzyma poziom melodyjnej komunikatywności zaprezentowany w singlach i czy rozbudowane aranżacje nie osłabią momentami ich bezpośredniości. Autorska swoboda nie gwarantuje przecież automatycznie spójności, a balansowanie między wieloma stylistykami zawsze niesie ryzyko utraty wyrazistego charakteru. Mimo tych zastrzeżeń projekt Karla Szulika ma solidne podstawy, by zainteresować miłośników melodyjnego metalu, hard rocka i progresywnych poszukiwań. „A Reckless Game” przypomina partię szachów rozgrywaną na chwiejnym stole, gdzie nawet dobrze przemyślany ruch może doprowadzić do nieoczekiwanych konsekwencji. Czy muzyczne ryzyko rzeczywiście się opłaciło, pokaże pełne wydawnictwo, ale już pierwsze odsłonięte karty sugerują, że ta rozgrywka może być warta uwagi.