Aschen to projekt, który startował skromnie, a dziś celuje w brzmienie z najwyższej półki. Zespół powstał w 2022 roku z inicjatywy Mikela Telletxei (wokal, gitara, programowanie) i początkowo działał jako współpraca z basistą Igorem Valle. Po podziemnym powodzeniu demówki z 2023 roku skład ewoluował, a na basie pojawił się Atauzz (Korkut, Kurkuma, 2Sonte) – ruch, który miał domknąć kierunek i zamienić pomysł w konkretną wizję.

W sierpniu 2025 Aschen weszli do Atala Studios w Hiszpanii, by nagrać pełny debiut. A żeby nikt nie miał wątpliwości, że chodzi o uderzenie „na serio”, mastering powierzono Toniemu Lindgrenowi z Fascination Street Studios w Szwecji, kojarzonemu z realizacjami dla takich nazw jak Dimmu Borgir, Katatonia czy Kreator. To nie jest detal do CV, tylko komunikat: tu ma boleć, ale ma też brzmieć.

Muzycznie punkt wyjścia jest blackmetalowy, ale Aschen nie trzyma się jednego toru. Z opisu wynika, że ich siłą ma być napięcie i ruch: ciągłe zmiany rytmu, przejścia od dusznych, doomowych odcinków do bezlitosnych blastów, ciężkie riffy i jednocześnie melodie, które nie służą „upiększeniu”, tylko emocjonalnemu dociążeniu przekazu. To podejście, które może wyciągnąć gatunek poza typową, jednowymiarową ponurość.

Tekstowo zespół idzie pod prąd klasycznych klisz. Zamiast satanizmu czy pogańskich ozdobników pojawia się temat bardziej niewygodny: niezdolność człowieka do konfrontacji z własnymi pęknięciami i to, jak ten osobisty rozpad promieniuje na gnijące społeczeństwo oraz cierpiącą naturę. Ważny jest też język: Aschen śpiewa po angielsku, ale oddaje hołd korzeniom, sięgając po baskijski jako „język przodków”.

Całość dopina okładka autorstwa samego Telletxei: nieskończony labirynt przypominający nachodzące na siebie linie papilarne, zawieszony gdzieś między mikro- i makroświatem. Symbol szukania bez wyjścia, do środka i na zewnątrz, zawsze bez domknięcia. Teraz, z Wormholedeath za plecami, Aschen ma przenieść ten pomysł z podziemia na szerszą scenę.