Methedrine – Death Punk
„Death Punk” to wydawnictwo, które nie zamierza nikogo przekonywać subtelnością ani wyszukanymi kompozycyjnymi sztuczkami. Włoski Methedrine serwuje piętnaście minut solidnego łomotu, w którym crossover thrash, hardcore punk i rock’n’rollowa bezczelność spotykają się w jednym, mocno rozgrzanym kotle. To muzyka szorstka, bezpośrednia i kipiąca energią, jakby ktoś wrzucił klasyczny punkowy bunt do metalowej betoniarki i uruchomił ją na najwyższych obrotach. „Death Punk” stanowi jednocześnie hołd dla korzeni zespołu i początek nowego rozdziału w jego działalności. Po odejściu wieloletniego wokalisty Lucio Drusiana za mikrofonem stanął Arty Re, znany z Fanteria di Prima Linea, natomiast sekcję rytmiczną zasilił basista Davide Castellarin. Co ciekawe, większość tekstów wyszła jeszcze spod ręki poprzedniego frontmana, dzięki czemu wydawnictwo zachowuje ciągłość z wcześniejszą twórczością grupy. Pięć kompozycji tworzy materiał skondensowany, pozbawiony zbędnych ozdobników i wyraźnie podporządkowany koncertowej energii. Nie ma tu miejsca na długie wprowadzenia ani niepotrzebne komplikacje. Liczy się riff, tempo, chwytliwy refren i odpowiednio mocne uderzenie w szczękę.
Otwierający „Time To Wake Up” od razu pokazuje nieco inne oblicze Methedrine. Zamiast bezkompromisowego thrashowego ataku pojawia się bardziej melodyjna, hardcore’owa motoryka, oparta na rytmicznych gitarach, wyrazistej linii basu i chóralnych partiach wokalnych. Utwór ma w sobie coś z ulicznego manifestu, którego refren aż prosi się o wspólne wykrzyczenie pod sceną.
Podobną drogą podąża „Tell Me Lies”, jeden z najbardziej przystępnych fragmentów wydawnictwa, w którym punkowa zadziorność zostaje połączona z rock’n’rollowym luzem i chwytliwą melodyką. Tekst porusza problem dezinformacji, manipulacji oraz coraz bardziej rozmytej granicy między rzeczywistością a światem cyfrowym. To temat wyjątkowo aktualny, przedstawiony bez przesadnego moralizatorstwa, za to z odpowiednią dawką frustracji i ironii. Muzycznie oba utwory wypadają całkiem przekonująco, choć można odnieść wrażenie, że zespół chwilami zbyt mocno wygładza swoje najbardziej niebezpieczne krawędzie. Nie jest to jeszcze Methedrine w pełni bojowego natarcia, raczej rozgrzewka przed właściwym szturmem, podczas której słychać już pierwsze trzaski pękających wzmacniaczy.
Prawdziwe oblicze zespołu ujawnia się jednak w „Bozambo”, gdzie muzyka nabiera zdecydowanie bardziej drapieżnego charakteru. Szorstkie gitary, pulsujący bas i dynamiczna perkusja tworzą zwartą konstrukcję, w której punkowa prostota zostaje podlana solidną porcją metalowego ciężaru. Szczególnie dobrze wypadają partie chóralne, nadające kompozycji charakter niemal ulicznego hymnu, a jednocześnie podkreślające jej koncertowy potencjał. Arty Re nie próbuje naśladować swojego poprzednika, lecz wnosi do muzyki własną ekspresję, pełną chropowatości, gniewu i naturalnej hardcore’owej bezpośredniości. Jeszcze mocniej uderza „Riot Squad”, niespełna dwuminutowa eksplozja agresji, w której nie ma miejsca na kompromisy. Riffowe cięcia przypominają serię uderzeń stalową rurą o betonową posadzkę, a rozpędzona sekcja rytmiczna skutecznie podkręca atmosferę. To jeden z tych numerów, które trudno wyobrazić sobie poza koncertowym kotłem. Methedrine wraca tutaj do tego, co wychodzi mu najlepiej: szybkiego, brudnego i bezczelnego grania, w którym energia ma zdecydowanie większe znaczenie niż techniczna ekwilibrystyka. Nie potrzeba skomplikowanych struktur, by wywołać prawdziwe zamieszanie.
Finałowy „Dirty Derrick” to najmocniejszy punkt całej EP-ki i zarazem najlepszy dowód na to, że Methedrine potrafi połączyć punkową dzikość z thrashmetalowym ciężarem. Kompozycja napędzana jest agresywnym d-beatem, szorstkimi riffami i potężnym basowym fundamentem, a charakterystyczne wokale nadają jej niemal groteskowej ekspresji. Słychać tu ducha klasycznego crossoveru, z wyraźnymi skojarzeniami z Tankard czy Municipal Waste, ale również z bardziej bezkompromisową odmianą europejskiego hardcore’u.
Całość przypomina rozpędzony motocykl pozbawiony hamulców, który zamiast ominąć przeszkodę, przebija się przez nią z szerokim uśmiechem. Od strony produkcyjnej „Death Punk” prezentuje się bardzo solidnie. Materiał zarejestrowany w SPS Studio w Pordenone, a następnie zmiksowany i zmasterowany przez Maurizia „Icio” Baggia w La Distilleria w Vicenzy, zachowuje odpowiednią równowagę między surowością a selektywnością. Gitary są odpowiednio chropowate, bas wyraźnie zaznacza swoją obecność, a perkusja nie traci naturalnego charakteru mimo dynamicznego tempa. Brzmienie jest mocne i zwarte, choć chwilami mogłoby być jeszcze bardziej nieokrzesane, szczególnie w pierwszej części wydawnictwa. Nie zmienia to faktu, że muzyka została przygotowana przede wszystkim z myślą o żywym kontakcie z publicznością, a studyjna realizacja skutecznie zachowuje jej fizyczną intensywność.
„Death Punk” to materiał, który nie rewolucjonizuje crossover thrashu, ale bardzo wyraźnie przypomina, dlaczego połączenie metalu z hardcore’em wciąż potrafi dostarczać tyle frajdy. Methedrine nie silą się na przesadną oryginalność, zamiast tego stawiają na sprawdzone rozwiązania, odpowiednią dawkę bezczelności i koncertową żywiołowość. Największym atutem EP-ki pozostaje jej druga połowa, w której zespół zrzuca melodyjne ograniczenia i pozwala sobie na znacznie bardziej agresywną ekspresję. Pierwsze dwa utwory, choć chwytliwe i poprawnie skonstruowane, nie mają jeszcze takiej siły rażenia, przez co całość sprawia wrażenie nieco nierównej stylistycznie. Można jednak potraktować to jako świadomą próbę poszerzenia muzycznego języka, a nie oznakę utraty tożsamości. Nowy wokalista wnosi sporo świeżej energii, sekcja rytmiczna pracuje z godną uznania precyzją, a gitarowe partie skutecznie podtrzymują ducha starej szkoły. Krótki czas trwania sprawia, że materiał kończy się właściwie wtedy, gdy zaczyna osiągać najwyższą temperaturę, pozostawiając pewien niedosyt.
„Death Punk” brzmi jak pięść owinięta drutem kolczastym, wymierzona w sterylną poprawność współczesnej sceny metalowej. Jest szybko, głośno, momentami nieco chaotycznie, ale przede wszystkim przyjemnie w odbiorze. Methedrine pokazuje, że mimo zmian personalnych nadal ma ochotę robić hałas, a jeśli kolejne wydawnictwo pójdzie drogą wyznaczoną przez „Riot Squad” i „Dirty Derrick”, można spodziewać się naprawdę solidnego łomotu.