„Ecce mundus” to album, który nie próbuje być jedynie kolejną odsłoną symfonicznego metalu. Liva od lat porusza się na własnych zasadach, łącząc ciężkie gitary, klasyczny śpiew, łacinę i teatralną dramaturgię, a tutaj ta formuła zostaje pokazana w bardzo dojrzałej postaci. Materiał brzmi jak metalowe misterium, w którym riffy pełnią funkcję kamiennych filarów, a sopran Nadine Guertin rozświetla przestrzeń niczym światło wpadające przez witraż. To muzyka podniosła, czasem wręcz monumentalna, ale najczęściej świadoma własnego patosu.

Największą siłą płyty pozostaje kontrast między wokalną elegancją a ciężarem instrumentów. Operowy śpiew spotyka się tu z mocniejszymi partiami Piera Carlo Livy, a klasyczna ekspresja nie zostaje potraktowana jako ozdobnik, lecz jako jeden z głównych elementów kompozycyjnych. Łacina nadaje całości rytualnego charakteru i sprawia, że album brzmi mniej jak zestaw osobnych utworów, a bardziej jak spójna opowieść o świecie, jego wielkości, upadku i moralnym pęknięciu.

Wśród najciekawszych momentów wyróżnia się rozbudowane otwarcie „De avaritia et luxuria mundi”, gdzie zespół cierpliwie buduje napięcie, zamiast od razu uderzać pełną siłą. Tytułowe „Ecce mundus demundatur” przynosi bardziej refleksyjny ton, pozwalając muzyce oddychać i odsłonić delikatniejszą stronę zespołu. Szczególnie mocno działa także dwuczęściowe „Samson & Dalila”, które najlepiej pokazuje teatralny potencjał Livy: biblijny dramat, ciężkie gitary, klasyczne wokale i mroczniejsze partie splatają się tu w jedną, gęstą narrację.

Od strony brzmieniowej album prezentuje się solidnie i selektywnie. Perkusja daje kompozycjom odpowiedni ciężar, bas trzyma konstrukcję w ryzach, a gitary nie giną pod symfoniczną warstwą. Orkiestracje momentami mogą zdradzać swoją studyjną, cyfrową naturę, ale nie psuje to odbioru całości, bo Liva od początku stawia na połączenie klasycznej stylizacji z metalową nowoczesnością. W takich utworach jak „Obscura”, „O Roma nobilis” czy finałowe „Silence” najlepiej słychać, że zespół potrafi operować zarówno monumentalnym gestem, jak i ciemniejszym, bardziej skupionym nastrojem.

„Ecce mundus” nie jest płytą dla tych, którzy szukają szybkich refrenów i łatwego przebojowego efektu. To album wymagający wejścia w jego podniosły, quasi-liturgiczny świat, ale przy odpowiednim nastawieniu potrafi odwdzięczyć się dużą atmosferą i kompozycyjną konsekwencją. Liva brzmi tu jak formacja świadoma własnej odrębności, daleka od kopiowania najbardziej oczywistych wzorców symfonicznego metalu. Powstał materiał ciężki jak stara księga i błyszczący jak ostrze wyciągnięte z relikwiarza – pełen patosu, ale też charakteru, technicznej precyzji i wyraźnej artystycznej tożsamości.