Z Finlandii przychodzi Dreamferno i od razu stawia sprawę jasno: tu nie będzie grania „pod algorytm”. Zespół wypuścił singiel pod własnym szyldem, trwający ponad 12 minut, i traktuje go jak otwarcie nowej opowieści – długiej, wielowątkowej, wymagającej skupienia, ale odwdzięczającej się rozmachem.

Ten numer działa jak mała podróż: raz prowadzi przez szerokie, melodyjne pejzaże, raz skręca w bardziej złożone, drobiazgowo układane fragmenty, w których kompozycja jest równie ważna jak klimat. Z opisu wynika, że to celowa strategia: wyzwać słuchacza, a potem nagrodzić go urodą brzmienia i wyobraźnią aranżacji.

Sama nazwa utworu też nie jest przypadkowa. Zespół mówi wprost, że nazwanie debiutu „Dreamferno” ma podwójny sens: z jednej strony sygnalizuje nową erę tworzenia po zmianach w składzie i „wzroście mocy” ekipy, z drugiej ma być zapowiedzią wątków koncepcyjnych, które dopiero się rozwiną. Pada nawet zaproszenie do „stepów Dreamferno” i obietnica kuźni przemiany – brzmi patetycznie, ale w tym przypadku to raczej deklaracja ambicji niż poza.

Dreamferno tworzy grupa przyjaciół z regionów Savonia i Karelia, połączonych ideą grania bez barier: tam, gdzie reguły nie obowiązują, a prawie nic nie jest zakazane. Jeśli ten singiel jest wizytówką, to wizytówką bezpiecznie nie będzie – raczej mapą terenu, na którym melodie spotykają się z odwagą w budowaniu formy.